|
Sümeyye Songör Yine gümlüyor gökler. Yağmur gelmiyor aklıma artık. Sadece pervaneler dönüyor,karaltılar düşüyor. Bu hiç yağmura benzemiyor. Sonra bir bebek var yerde. Uyuyor. Alıyorum. Uyandırıyorum. Ama o istemiyor. İnatla yumuyor gözlerini. İnatla görmüyor. İnatla duymuyor bebek . Avuçlarını sıkıyor bebek. Uyuyor,uyanmıyor bebek. Ey toprak! Zorları ne seninle? Nasıl inkar ederler seni? Nasıl bir acı verirsin ki kokunla,bu kadar hırçınlar? Sana karşı nasıl bu kadar kin? Bu yağma nasıl? Nasıl güzelsin ki sen,kıskançlığın onları kör eder,ve bi gün biri çıkıp,sahiplerini yok eder: Anlat toprak! De onlara! Benim sahibim tek,de. Bana yar,bir siz kalsanız,benim yarim yine tek.
Ah,toprak!Niye bıraktın seni bizde? Niye varsın böyle biraz hepimizde? Bu kadar tevazu niye? Niye seni acıtanlara dahi,bir gün sarılman. Söyle hadi toprak! Evet ,de.Bir gün saracağım onları,kendi kinlerine dolayacağım ama. Merhamet değil haddime. Üzerime çizgiler çizenler, beni kanatanlar,parçalayanlar,sığınmak için gelmesinler. Onlara kurtuluş değilim ben,benim diğer adım çile... Sor toprak! Sor,siz,benden olanlar,nasıl ihanet edersiniz bana? Neden korkarsınız o gün benden? Kaçınız ninnilerle uyumayan? Kaç kişi kaldınız benden olanlar? Sukuneti çığlık, kaç kişi? Son karaltı düştü. Son gümbürtü koptu göklerde. Son bebek daldı uykusuna. Toprak kendini tüketti, savaş bitti!
 |
Bu içeriğe ait yorumları masaüstüne alabilirsiniz
