Genckalem.OrG | Türkiye'nin Özgür Geleceği için...

İnsanlar acımasızlar, başkalarının acıları kendi mutluluklarının kaynağı olabilir.
Mesela 5 yaşında bir çocuğun anaokuluna giderken masraflarının devlet tarafından karşılanması Irak’ın işgaline bağlıydı. Ya da bir işsizin işsizlik maaşını alabilmesi, hatta huzurevindeki insanların bakımlarının sağlanabilmesi de..

Burası milyonlarca evsizin yaşadığı ABD. Büyük bir ekonomik krizin eşiğindeki bu ülkenin insanlarının birazcık rahat edebilmeleri Irak’ın işgaline bağlıydı. Zira bu işgal bir buhranı belki 20 yıl öteleyebilirdi. Öyle de oldu. Amerika’daki evsizler hala evsiz ama sosyal güvencesi olan sınıf huzur içerisinde bir yirmi yıl geçirebilecek durumda gözüküyorlar şimdilik.

Bütün bunları niye yazıyoruz? Üstelik herkes bildiği halde? Bir noktayı fark edebilmek için:
Amerika Birleşik Devletleri kendi milletinin çıkarını düşünerek bir harekata girişti, yine de bunu yaparken kendi milletini ikna etmesi tabii ki zor olacaktı:
- “Ey milletim, yarın karnın acıkınca yiyecek ekmek bulamayacaksın, o yüzden gidelim de şu garibanların ekmeklerini alalım” demek herhalde çok büyük bir aptallık olurdu. İşte bu yüzden önce terör ve milliyetçilik ardından da dini hassasiyeti kullanarak halkını bu işe ikna etti. Bu yüzden ABD’de Irak’a giden askerlere vatansever deniliyor.

İşte bizim Müslümanlar da nedense bu konuyu görmezden gelerek kandırılan ABD vatandaşları gibi yutkunuyorlar. “Irak’ın, Afganistan’ın işgali haksızdı, kanunsuzdu biliyoruz ama Saddam da zalimdi, Taliban da ilkeldi” diyerek kendimizi avutuyoruz. Bizim bugün Amerikan düşmanı olmaya hakkımız var mı? Kendi milletinin refahı için uğraşan bir devlete bize sataşmadığı halde nasıl düşman olabiliriz?
Belki insanlık namına olabiliriz, ya da saldırıya uğrayanı kardeşimizmiş gibi görerek! 

Parçalanmış, sindirilmiş İslam dünyası Saddam’ın zulmüne ne ses çıkardı ki, ABD’nin zulmüne ses çıkarsın!

Kendinizi sorgulayın, efendim!

Laik bir dünya düzeni isteyenler dinsel devlet kutuplaşmalarına rağbet etmezler (ya da devletlerin dini kutuplaşmaları da diyebiliriz). Dolayısıyla din, devletlerarasında birleştirici ya da ayırıcı bir faktör olamaz. Sırf Müslüman olduğu için bir ülke sevilmez, ya da sırf Hıristiyan olduğu için bir ülkeden nefret etmezsiniz. Demek ki İslam konferansı teşkilatı ölü doğmuş bir bebektir. En azından bizim için.

Fakat ne hikmettir ki, bu yapılan işgale “Haçlı seferi” denildiğinde celalleniyoruz. Sebep? Biri size olmayan devlet dininizi mi hatırlattı? Kompleksiniz mi var? Hıristiyan evanjelist amerikan askerleri ilahiler söyleyerek ıraklı kadın ve çocukları tarıyorlar, yakıyorlar bu sizi neden rahatsız ediyor. Yanıbaşınızda olduğu için mi? Yoksa onlar müslüman olduğu için mi? Ya da katiller hıristiyan ilahileri söyledikleri ve savaşlarına bir cihat havası verdikleri için mi?

İnsanlık adına demeyin, zira Ruanda’da 100 günde 2 milyon kişi palalarla biçilirken bu kadar umursamamıştınız.

Evet açık seçik ifade edelim, onlar Müslüman oldukları için değil, zira Saddam’da katliamlar yapıyordu, duyuyorduk ama kıpırdamıyorduk, zira Saddam müslüman sayılırdı.Bizi rahatsız eden, bu savaşa “Haçlı Seferi” denmesi olmuştu.

Peki rahatsız olduk da ne oldu? İslam ülkeleri ve onların kukla otoriteleri bir şey yapabildiler mi? Meydanlarda belki biraz bağırdık sesimiz kısıldı, su içtik falan, ama hepimiz mitinglerden sonra evlerimize dağılıp magazin haberleri ve dizilerimize geri döndük. Gülüp eğlenmeye devam ettik.

Kendi adıma konuşuyorum. Televizyonda Iraklı bir ailenin acısını görünce gözlerim yaşarır gibi oluyor, sonra bir sigara yakıp kanalı değiştiriyorum ve gülmeye eğlenmeye rötarlı devam.

Gerçek şu ki, orada ölen adamı kendi kardeşim saysaydım evimde televizyon bile açmaz, bir daha müzik bile dinlemezdim. Ne yapar eder bir silah bulur ve Irak’a gider ilk gördüğüm ecnebi askerin kafasına sıkardım. Ya da sıkamadan ben de düşerdim.

Ümmetçilik içi boş bir kavram değildir. Kendini Muhammed ümmetinden saymayan kişi müslüman değildir. Ümmetten olduğunu kabul edense ümmetin diğer mensubunu kardeşi bilir. Irzını ve namusunu korur.

Fakat bugün İslam ülkelerinin farklı bayrak ve sınırlarla birbirlerini düşman gibi ayırmaları bile herhangi bir din kardeşliğinin nakıslığını göz önüne seriyor. Bugün bir Avrupa Birliği bile müstakil bir devlet havasında birlik ruhunu yaşarken (en azından çaba gösterirken), müslümanlar birbirlerini kıskanan, cahil, kir pas içerisinde bir aşiret havası veriyorlar.

Özümüzden ne kadar uzaklaşırsak o kadar acı çekeriz; ve bir gün bize acıyan da olmayacak. Tıpkı Iraklı gibi..

Şimdi görevini yapanlara (ABD gibi) hakaret etmeyi bırakın da yapmayanlara bir bakın..
 

Yorumlar (0)

Bu içeriğe ait yorumları masaüstüne alabilirsiniz

Adınız

Başlık

Yorum

Yorum Ekleyin