|
İğneyi Kendimize Batırmak |
|
|
|
Yazar Cüneyt Ünal
|
|
Cuma, 31 Ağustos 2007 |
Örümcek Adam serisinin birinci filmini izlemişsinizdir. Örümcek adam boks maçından sonra ücretini almak için organizatörün yanına gider. Adam ona  örümcek adamın istediği değil çok küçük bir miktar para verir. Örümcek adam kendisine yalan söylenmenin kızgınlığıyla çıktıktan sonra organizatörün paralarını bir soyguncu alır. Soyguncu örümcek adamın yanından geçerken de örümcek adam organizatöre kızgınlığından soyguncuya engel olmaz… Fakat aynı soyguncu dışarıda beklemekte olan örümcek adamın amcasını öldürür. Örümcek adam o kızgınlıkla kötülüklere karşı savaşmaya başlar…
İnsanoğlunun başına çok belalar ve musibetler gelir. Sonra şikâyete başlar Allah’ım bunlar neden başıma geliyor diye. Aslında suç kendisinindir de bilmez.
Çünkü bizim başımıza gelen her türlü olay hep yaptıklarımızdandır. Bu konuya açıklık getirecek iki söz var ki beni her zaman düşündürür. Birisi bir Çin atasözüdür. Komşunun damındaki kardan şikâyet edeceğine evinin önünü süpür. İkincisi ise daha manidardır. Ayağına batan diken ya ektiğindir ya da sökmediğindir. Hep feryat ederiz insanlar şunu yapmıyor devlet bunu yapmıyor. Peki biz ne yapıyoruz? Şu adam torpille buraya girdi diye arkadaşımız hayıflanıyor. Fakat kendisine böyle bir üst kademeden kıyak yapılsa reddeder misin diye sorulsa reddetmez. Hastaneye kuyruğa girmeden bir yakını sayesinde muayene olanların sonradan başka bir kurumdaki kuyrukların olduğu bir işte önüne geçenlerden şikâyet etmemesi gerekir. Neden denilse çünkü aynı şeyi sen de yaptın…
İkinci sözün üstüne bir beyin jimnastiği yapalım. Ayağına batan diken ya ektiğindir ya da sökmediğindir. Hayat bahçemize ne dikenler dikiyoruz. Küçük çocuğumuzun her istediğini yapıyoruz da bunun nasıl bir diken olduğunun farkına varamıyoruz. Çocuğun istemekteki hırsı artık bizi bezdirmeye başlayınca çocuğum paran var mı yok mu diye sormuyorsun demeye başlıyoruz. Ama aslında bu diken zamanında sökülseydi kökü kuvvetlenmeyecekti. Başka bir örnek daha verelim. Baba çocuğunun yanında sigara içiyor. Bu bize belki o an batmayabilir ama çocuk sigaraya başladığında babanın hiç konuşmaya hakkı yoktur. Ne sigara içme demeye ne de benden sigara parası isteme demeye hakkı yoktur. Hayatta sevdiklerimizi incitiyoruz da onlar bizi hareketlerimizden terk edince hatalarımızın farkına varıyoruz. Ama iş işten geçmiş oluyor.
Hep kendimiz için doğruları istiyoruz da başkalarını hiç görmüyoruz. Şu ülkede insanlar kendini değil de başkalarını düşünse ülkede hiçbir sorun kalmaz. Ne demiş yüce Peygamberimiz kişi kendisi için istediğini mümin kardeşi için istemezse kâmil mümin değildir. Empati budur. Biz ne zaman empati yapsak sorunlar çözülür..Önce biz başlayalım. Ne ile mi başlayalım? Bu işi yaparsam sadece kendime mi faydası olacak yoksa benimle beraber herkese mi? Yani uzun ya da kısa vadede bana diken batacak mı?
 |
Bu içeriğe ait yorumları masaüstüne alabilirsiniz
