Genckalem.OrG | Türkiye'nin Özgür Geleceği için...

Ali Gaffar Okkan suikasti
 
Evet. Şimdi bazıları " Ne âlâkâ " diyecek ama olayın detaylarına inince işin gerçeğine ulaşılacaktır.
 
Ali Gaffar Okkan, Diyarbakır İl Emniyet Müdürü olduğu zamanlarda Diyarbakır'ı asayiş bakımından son derece güvenli bir hâle getirmişti. Öyle ki; yöre halkı Gaffar Okkan'la bütünleşmiş ve bütün olumsuzluklara karşı birlik ve beraberlik içerisinde hareket ediyordu. Hatta bu sebepten dolayı Galatasaray - Antalyaspor Türkiye Kupası final maçı da burada oynanmıştı. Ali Gaffar Okkan'ın bu başarıları oradaki otoritesini kuvvetlendirirken olası olumsuzluklara da engel oluyordu. Bu durum oradaki PKK güçlerini rahatsız ediyor ve rahat hareket edememelerine sebebiyet veriyordu. Doğal olarak uyuşturucu, silâh ve kaçak insan ticaretine de darbe vuruluyordu. Hani haberlerde duyuyoruz yaa! " Ergenekon PKK'ya destek veriyor ". İşte bu söylenen şey tam bu noktada devreye giriyor.
 

" ÖM: Buradan kolaylıkla Türkiye’ye geçebiliriz belki.

Aİ: Evet. Maalesef Türkiye’de siyasi analizlerimizde bir fanatik futbol taraftarı mantığı baskın çıkıyor Ergenekon çetesi adı verilen oluşum hakkında, -aslında kendileri bu adı veriyorlar, biz niye böyle diyoruz anlamıyorum. Bazılarının evlerinde, bürolarında bulunan bir belge var “Ergenekon” diye. Bu biraz afaki, biraz aklı gidip gelen bir grubun, kendine verdiği isim olabilir, ama bu aklı gidip gelen grup sadece aklı gidip gelmekle kalmıyor; bir tür sekt olarak yaşasa Aczimendiler gibi, bir şey diyeceğimiz olamaz, “kendi kendilerine böyle eğleniyorlar, vakit geçiriyorlar” deriz, ama bu aynı zamanda insanları öldüren, bombalayan, halkı galeyana getirmek, hükümete veya başka güçlere yönelik toplumda tepkiler oluşturmak amacı güden, mafyayla ilişkileri olan bir vahim suç örgütü olduğu zaman, o belgeler ister istemez ciddileşiyor. O Ergenekon denilen belgelere baktığınızda, sadece dokümanları okuduğunuzda gülüp geçersiniz, ama gülüp geçmenin ötesinde çok ciddi, somut, çok vahim bir zihniyet dünyasını yansıttığını görünce gülmek yerine insan dehşete kapılıyor.

ÖM: Yok edilen, kaçırılan, bir daha kendisinden haber alınamayan sayısız insan söz konusu, çok tehlikeli silahlar, patlamalar vs.

Aİ: Ergenekon çetesinin ortaya dökülen silah mühimmat deposuna bakarsanız, bununla elbette darbe yapamazsınız, bu kadar silahla Türkiye’de darbe yapılmaz, hiçbir yerde yapılmaz, ama belki 1000 kişilik bir Pasifik adasında yapılabilir. Bu silahları darbe yapmak için kullanmıyorlar, bu silahları Türkiye’de bir terör eylemiyle siyasal gidişata yön vermek amacıyla kullanıyorlar ve bunu yapmak için yeterli miktarda silah var ellerinde, ortaya çıkan  silahlar eğer gerçekten onlarınsa.

İçinde bulunduğumuz durumda, sosyalistlerin, demokratların, solcuların bu iddianamenin merkezinde yer alan iddiaları son derece ciddiye almasını, bunların üzerine daha fazla gidilmesini, bunların bir pazarlık konusuna dönüşmesine izin vermeyecek bir toplumsal mobilizasyonun önderi olmasını beklemeliyiz. Siyasal alanda, toplumsal alanda kamu vicdanının sesi olduğunu iddia eden sol, sosyalistler demokratlar bunu şimdi yapmıyorlarsa ne zaman yapacaklar? Ne zaman için saklıyorlar? Belki bazı dinleyicilerimiz neyi ima ettiğimi anlamamışlardır; bazı sol çevreler farklı davranış biçimleri benimsiyorlar: İlk olarak, “AKP’nin yanında mı olacağım?” endişesi taşımadan, ama kesinlikle AKP’yi destekleme amacı da gütmeden, AKP hükümetinin “ pazarlıkta fazla ileri gitmeyelim, biz de kendimizi buradan kurtaralım” diyeceği noktalarda ona baskı yapacak, esas olarak amacı ne AKP’yi desteklemek ne de Ergenekon Davası’yla ilgili olarak özel bir hesap görmek olmayan, demokrat kamu vicdanının sesi olan bir kesim var, bu kesim elinden geldiğince, fikri planda, toplumsal örgütlenme planında mücadelesini yapmaya çalışıyor.  Bu kesim solun, sosyalistlerin yüz akıdır bugünlerde.

Solda bir başka kesimde ise, inanılmaz bir karşı duruş var; Ergenekon Davası’nı AB ve ABD emperyalizminin hazırladığı bir komplo olarak ele alan ve kendini “sol” olarak tanımlayan bir kesim var. Bu kesim AKP’yi AB ve ABD’nin ajanı olarak tanımladığı için de bu son derece radikal bir antiemperyalist söylem aslında Türkiye’deki kadim rejime inanılmaz bir teslimiyeti gündeme getiriyor. Cumhuriyet gazetesinde Pazar günü yayımlanan Leyla Tavşanoğlu’nun Türkiye Komünist Partisi lideri ile yaptığı söyleşiyi okursanız, bu söylediğim tavrın en derli toplu ifadesini bulacaksınız, –İşçi Partisi’ne falan gitmiyorum-. Ergenekon’u bir dava olarak görmediğini belirtiyor ve “dava dersek buna hukuki bir değer atfetmiş oluruz” diyor, “bu operasyon ‘Türkiye’de darbe tehdidi var’ sloganıyla yürütülüyor, bana göre bu operasyon Türkiye’de bir darbe sürecini temsil ediyor, yani şu anda bizler Türkiye’de bir darbe yaşıyoruz”. Dikkatinizi çekerim; yaşanan darbe, Ergenekon Davası’nın açılması oluyor.

ÖM: “Esas darbe şimdi yapıldı” başlığıyla verilmişti Cumhuriyet gazetesinde birinci sayfadan.

Aİ: Bu sol, “komünist” sıfatını taşıyor. Dünya siyasal tarihinde, “nasyonel bolşevik” dediğimiz bir akım vardır, faşizmin bolşevik versiyonudur, bu yaklaşım nasyonel bolşevik akımların bir karbon kopyası gibi geldi bana. Ne etkilidir bilmiyorum, ama Türkiye’de üniversiteli gençler arasında kısmen etkili olduğunu ve sosyalist görüş açısından da inanılmaz bir kambur oluşturduğunu, yüzkarası oluşturduğunu düşünüyorum.

ÖM: Bir de nasyonel sosyalistler var.

Aİ: Türkçe olarak “ulusalcı sosyalist”, Türkiye’de daha çok İşçi Partisi çevresini temsil ediyorlar. Türkiye’de ABD emperyalizmi, AB emperyalizmi dediğiniz anda dişleri kilitlenen bir kesim. ABD emperyalizmi diye bir olgu elbette var, Irak’ta çatır çatır bir emperyalist güç, askeriyle, tankıyla, tüfeğiyle bulunuyor. Türkiye’de ABD’nin askeri üsleri var, elbette var, fakat “Türkiye’de Ergenekon’u ABD emperyalizmi, AB emperyalizmi örgütlüyor” dediğiniz anda, bütün sonuçlarıyla inanılmaz bir komplonun Türkiye’de yürürlükte olduğunu kabul etmemiz lazım, bunun da, suçlanan kişilerin, yani Veli Küçük ve şürekâsının masum oldukları noktasına giden bir komplo teorisi olduğunu dikkate almamız lazım. Bunun sonucu, “Veli Küçük falan aslında temiz, namuslu, vatansever insanlardır, ama bu komplonun kurbanlarıdır” noktasına da kadar gideceğini görmemiz lazım. Ben bu komplo teorilerini hiç sevmem, çünkü bu kadar detaylı biçimde  dünyaya hakim olan insanların, aslında dünyaya gerçekten de hakim olabilecekleri istemedikleri hiçbir şey yaptırmayacakları sonucuna varmamıza neden oluyor. Yok öyle bir durum çok şükür. Bu davranışın, aslında bir tür “ultra emperyalizm teorisi” adı altında, aslında emperyalist olarak tanımlanan güçlere tam teslimiyeti sağladığı, “yapamayız, elimizden bir şey gelmez, bunlar tanrılardan da güçlüdürler” anlayışını toplumsal zihniyete şırıngayla zerk etmek girişimi olduğunu söyleyebilirim.

Üçüncü bir tavır ise, elbette “Ergenekon Davası açıldı ve darbe işte şimdi başladı” diye düşünmüyor, ama bir taraftan Ergenekon davasında ortaya dökülen kirli mafya ilişkilerini, cinayetleri, terör eylemlerini, bütün bunları lanetlerken, diğer taraftan da AKP’nin bu vesileyle bu suçlamalar vasıtasıyla kurtulacağını, amiyane tabiriyle “sıyıracağını” düşündüğü için bundan memnuniyetsizlik duyuyor. İddianamenin de şöyle bir özelliği var, bir tarafıyla Veli Küçük, Oktay Yıldırım, Muzzaffer Tek’in vs. etrafında oluşmuş somut, öldürme, öldürmeye azmettirme, silah bulundurma, mafya ilişkileri, el koyma vs. gibi ağır suçların ortaya koyuyor, bir tarafıyla da bu insanları suça teşvik eden bir zihniyet dünyasını teşhir etme fonksiyonu görüyor. Bence iddianamenin tartışmalı olan bölümü budur; o zihniyet dünyasını teşhir edebilirsiniz, ama suçların bu zihniyet dünyasından etkilenmelerini belirtirken, organik bir ilişki varmış gibi yaparsanız, ceza yargısından siyasal yargıya geçişin kapısını açmış oluyoruz. Ergenekon İddianamesi’nde son derece dikkatli olmamız gereken ve burada bir kırmızı çizgi oluşturmamız gerektiğini düşündüğüm hassas sınır orası.

ÖM: Bunu bir kez daha vurgular mısın? Dinleyicilerimize karmaşık gelmiş olabilir.

Aİ: Evet, karmaşık olduğunun farkındayım. Bir suçu işlerken o suçu işleyenlerin niçin o suçu işlediklerinin de irdelenmesi, sadece somut vakalarla değil o kişilerin zihniyet dünyalarının da incelenmesiyle yapılır. Bir caninin cinayeti incelendiğinde cinayet nedenleri arasında o caninin psikolojisi de incelenir, zaten o yüzden psikologlar devreye girerler ve o caninin psikolojik dünyası da değerlendirme için mahkemeye sunulur. Burada Savcı, bu ağır suç işlediği iddia edilen zanlıların zihniyet dünyalarının, nerelerden etkilendiklerinin de irdelemesini yapıyor. Bunu yaparken bazı yazarlardan, bazı çevrelerden alıntılar yapıyor, örneğin “yahu darbe olsa da kurtulsak bu AKP’den” diye dile getirilen düşünceyi bu darbe girişimlerinin beyin takımı olarak tanımlıyor. Ama arada, örgütlenme açısından organik bir emir-komuta varlığını, bu tür bir ilişkinin varlığını kanıtlayamazsanız bu siyasi suçlama noktasına gelir ve her zaman dikkat etmemiz gereken bir olgudur. İtalya’da Kızıl Tugaylar davasında en çok tartışılan konulardan biri budur; siyasal şiddet eylemlerini, siyaset bilimi felsefesi çerçevesinde savunan solcu profesörler, Kızıl Tugaylar’ın örgütleyicisi olarak suçlandılar. Bunlarla örgüt arasında somut bir ilişki bulunamadığını, bunun bir fikri etkileşim ilişkisi olduğunu savcılar iddia etmişlerdi. O zaman hukukçular burada artık bir siyasal yargılamaya geçildiğini ve örneğin bir kişinin “ben darbe istiyorum” demesinin teşhir edilecek bir siyasal tavır olduğunu ama suç noktasına gelmediği kararına varmışlardı. Bir gazeteci olarak, entelektüel olarak, halk temsilcisi olarak, siyasetçi olarak böyle bir tavrı şiddetle eleştiririz, “işte buyrun darbeci bunlardır, bunlar faşizmin entelektüel temsilcileridir” deriz, ama sadece iki  kişi aralarında konuşurken, “yahu yarın darbe olsa da şu AKP devrilse” dediği için darbe teşebbüsünde bulunmaktan suçlanıyorsa, -böyle bir şey olup olmadığını bilmiyorum, ama bu kırmızı çizgiyi anlatmak için söylüyorum, somut bir örnekten hareket etmiyorum-, burada çok dikkatli olmamız lazım. Geçmişte Dev-Yol davasında, TİKKO davalarında, bomba davalarında tamamen böyle bir mantıktan hareket ederek, içinde suç unsuru olan tarafların arkasına sadece düşünce dünyasında kalmış, konuşma seviyesinde kalmış kişi ve olgular katılarak pek çok siyasi teşhir ve yargılama operasyonları yapıldı. Bunun için, bu üçüncü çevre biraz ikircikli, ama ikircikli olduğu yerde de “yesinler bakalım  birbirlerini” tavrını benimsedi. Hatırlarsanız daha iddianame gündeme gelmeden, “AKP ile bu çete birbiri ile bir kanlı kavganın içinde, bu bizi ilgilendirmez, bunlar birbirlerini yesinler biz de dışarıda seyirci kalalım” tavrı gayet açık bir şekilde sözkonusuydu. Bu çok vahim bir tavır, çünkü solun, sosyalistlerin, Ergenekon soruşturması çerçevesinde ortaya çıkan, esas olarak kendisinin yıllardır mağdur olduğu, devletin içindeki ilişkilerini kullanarak vahim illegal faaliyetlerde bulunan çete yapılanmalarının teşhir edilmesi, ortadan kaldırılması konusunda, AKP’den daha fazla talepkâr olması lazım, ama “yahu bu darbe önemli değil, Ergenekon’u bırakın 12 Eylülcüleri yargılayalım, bunu yapmadıkça öbürünün hiçbir anlamı yok” gibi bir ultra sol tavırdan, ultra radikal bir tavırdan hareket ettiğimiz zaman, sadece kendi kendimizi tatmin etmek için yüksek sesle bağırmaktan başka bir şey ifade etmiyor, çünkü bir yerden başlamamız lazım. Ergenekon çözülürse başka şeyler de çözülür, Ergenekon çözülmezse 12 Eylül’ün paşalarına hiç gidemeyiz.

ÖM: Dün Baskın Oran’ın Taraf gazetesinden Neşe Düzel’e verdiği mülakatta, “Ergenekon türü çetelerin temizlenmesi, demokrasi yolunda adım atılmasının ön koşuludur” diyor. 

Aİ: Ön koşuldur, ama yegâne ön koşuldur da diyemeyiz, burada da indirgemeci olmayalım, yegâne ön koşul bu değil, bu olduğunda öbürüne de gidilmeyebilir, ama bu olduğunda öbürüne gitme ihtimalimiz bu olmadığında gitme ihtimalimizden çok daha fazla. Bu siyasette yeterlidir.

ÖM: Aynen öyle.

Aİ: Yoksa biz mükemmelliyetçi bir dünyada, sadece kendimizin hayal ettiği bir davranış kalıbı içinde, "efendim bu olmazsa, 12 Eylül'ün üzerine gidilmezse, 12 Mart'ın üzerine gidilmezse bir işe yaramaz, oradan işe başlamalı" lafını gündeme getirmek, aslında oturduğu yerden, hiçbir şeye karışmadan emekliliğini beklemek ve kendini entelektüel olarak aklamak ve tatmin etmek demektir. Bunu soldaki, sosyalist alandaki arkadaşlarımızın fark edememiş olmaları insanı düşündürüyor. " (3) 

1. Savaş Aşık, Türkiye'deki Olayların Perde Arkası Cumartesi, 02 Şubat 2008 ; http://genckalem.org/content/view/220/27/ /  http://sakaryaspor.spaces.live.com
2. Vikipedi, http://tr.wikipedia.org/wiki/TKP/ML
3. Açık Radyo, Türkiye'deki Solun Ergenekon Davası Karşısındaki Farklı Tavırları 01/08/2008; http://www.acikradyo.com.tr/default.aspx?_mv=a&aid=22965 
 

Yorumlar (0)

Yorumları Göster/Gizle

Yorum Formunu Göster/Gizle