Genckalem.OrG | Türkiye'nin Özgür Geleceği için...

Divane bir aşığın yarine baktığı gibi yıldızlara bakarken, bütün yıldızların arasında bir yıldız dikkatimi çekti. Yıldız bir yanıp bir sönüyordu. Sanki benimle cilveleşiyordu. Bu dedim, bu benim yıldızım olsun. Bir müddet sonra anladım ki o yıldız benim kalbime saplanan ağrılara paralel olarak yanıp sönüyordu. Sanki çok uzaklardan acılarıma ortak oluyordu. O yıldız ihtiyacım olan, elimin üstündeki el olabilirdi. Dertleşmeye başladım onunla, kimsenin beni sevmediğini, insanların benim çıkardığım hırıltılar yüzünden benden korktuklarını anlattım.

Onbir yaşımdan beri hasta olduğumu, çocukluğumu pek yaşayamadığımı anlattım. Sokakta oynayan çocuklara nasıl kıskançlıkla baktığımı, hatta birisi yere düşüp dizini kanatınca içten içe nasıl sevindiğimi anlattım. Belki birazda kendimi övdüm ona, beni daha çok sevsin istedim. Sevdiklerimi hiç üzmediğimden, acılarımı onlara asgari düzeyde yansıttığımdan bahsettim. Zaten dedim, zaten ben acı çekiyorum neden onlara da eziyet edeyim değil mi. Yıldız yine bana göz kırptı, sanki beni duyuyordu.  Mutlu olduğumda parıldıyor, üzüldüğümde matlaşıyor, heyecanlandığımda göz kırpıyordu. Ah dedim, sen benim arkadaşım ol. Her gece buluşalım seninle.Yaz günleri, en parlak halinle göreyim seni, enerji ver bana derman ol bitkinliğime. Kış geceleri merakla yapışıp cama seni arayayım, ve ne olur lütfen seni  her gece bulayım . Çünkü sana anlatacak o kadar çok şey var ki. Güzel günlerimi anlatayım sana, yarısı yaşanmış çocukluğumu.

Hatta belki oyunlar oynarız seninle. Çünkü benim hiç arkadaşım olmadı benim, kimse benimle oynamadı. Mahalledeki çocukların anneleri benimle oynadıkları zaman onlar çalı süpürgesi ile dövüyormuş. Mesela saklambaç oynarız seninle, sen saklanırsın, ben seni bulurum. Yada kayarsın gökyüzünde, bende seni yakalarım, al sana yakalamacılık. Sonra yaramazlık yaparız seninle, dağıtırız samanyolunu biraz. Sonra Allah baba bize kızar, kaçar saklanırız aydedenin kucağına. Ne dersin ha ?   Parıl parıl parladı yıldız, belli ki oda benimle arkadaş olmak istiyordu. Benden korkmuyordu, beni sevmişti.  Uzun süredir ilk kez sevildiğimi hissetmek içimi huylandırmıştı. Ona bağlanmıştım, tüm vücudumla… Hayran hayran onu seyrederken birden kıpırdandı.

Gidiyor, beni terk ediyor diye korkmuş ve ölesiye heyecanlanmıştım. Aniden yerimden fırladım. Binlerce yıldız arasından onu görmeye çalıştım. Tam onu buldum derken bir ağrı saplandı sol yanıma. Ama gözlerim hala yıldızdaydı, acıyı hissetmiyordum. Yıldızla son kez göz göze geldik ve son kez bana göz kırptı. Sonra beni terk edip, ebediyen karanlığa gömüldü. Birkaç dakika sonra babamın sesini duydum. “Hanım koş, oğlana bir şey olmuş.” Annem telaşla koştu geldi. Babam boynuma dokundu, sonra kalbimi dinledi.  Kısık ve buram buram acı kokan bir sesle “Ölmüş” dedi.  Annemin çığlıkları yeryüzünü titretirken ben gökyüzünde yıldızımı aramaya çıkmıştım.  

Her insanın bir yıldızı vardır, hepimiz ömrümüz boyunca o yıldızı ararız ve çok azımız  yıldızımızı buluruz. Ve o yıldız söndüğünde ölüm elimizden tutmuş demektir. Sırf bu yüzden bir yıldız söndüğünde oturur ağlarım.

Yorumlar (2)

Yorumları Göster/Gizle

Yorum Formunu Göster/Gizle