|
Yazar Emre Kundakçı
|
|
Perşembe, 20 Mart 2008 |
 5 yıldır demokratik olan Irak’ta çocuk olmak zordur, her yerde çocuk olmak güzeldir ama Irakta değil. İnanın ben ne kadar zordur bilmiyorum, baştan aşağı batmış durumdayım. Ama sizde bilmiyorsunuz. Masum değiliz hiçbirimiz...Sadece ağlıyoruz, acıyoruz. Oysaki;Bir şey yapmalı!
5 yıldır demokratik olan Irakta çocuk olmak; Ruhsal ve bedensel olarak çöküşün tam ortasında yalnızlıktır.
Soğuk betonda yatmaktır, Azrail ile saklambaç oynamaktır. Her gece sabah kalkmaya dair umutlar beslemektir. Her gürültüde yüreğinin çıkacağını hissetmektir.
Ölüme dokunmaktır, kan kusmaktır.Kan kusmaya yemin etmek, çocuk masumluğunu çöpe atmaktır.Açlık kavramını midesinden çıkarıp, ruhuna işlemektir. Her anlamda aç olmaktır. Bütün bunların yanında aç insanlarla uğraşmaktır, kah yerli kah yabancı. Ağlamamaktır, timsah gözyaşı döken bazılarının yüzüne tükürürcesine ağlamamak. Bazen de dün kavga ettiği mahalle arkadaşının soğuk bedenine sarılıp ağlamaktır. İslam tadında sunulan kapitalizmin kanlı dişlerini ensende hissetmektir. Belki de bu yüzden elindeki şekere daha sıkı sarılmaktır. Göbeği göğsünden ileride gidenlerden korkmaktır. Her secde edişinde yerden fışkıran kanı hissetmektir. Bir elinde kuru ekmek diğerinde yıkıntılar içinde bulduğu ayıcığın mutlu olabilmektir. İnleyen kızgın topraklarda nefer olmaktır tek basamaklı yaşında. Azgını doldura doldura Washington’un firavunu diye haykırmaktır zat-ı alilerine.
 |
Bu içeriğe ait yorumları masaüstüne alabilirsiniz
